( پروردگارا ! ) مانند بنده ای ذلیلِ درمانده ای که به خویشتن ستم کرده و حرمت حریم پروردگارش را سبک شمرده است ، با تو سخن می گویم ؛ همان بنده ای که روز به روز ، گناهانش سنگین تر و رو به افزونی است ؛ بنده بخت برگشته ای که روزگار بر او پشت کرده تا آنجا که می بیند کار از کار گذشته و زمانِ عمل را از دست داده و عمرش به سر آمده است ، و به یقین دانسته است که از عذاب ، پناهی جز تو ندارد و از انتقام تو راه گریزی نیست .

 صحیفه سجادیه دعای شماره 12

   لینک به مطلب نوشته شده در  پنجشنبه نهم اسفند 1386ساعت 10:20  توسط قاصدک